Chantal de Jong

Ik heb voor deze opleiding gekozen, ook omdat ik m’n hart wilde volgen. Meer doen van wat ik leuk vind. En dit resulteerde binnen een jaar tot een carrièreswitch naar Ruiter Coach. Hoe gaaf is dat!

Jelly Paulusma

De opleiding heeft een boost gegeven aan mijn carriere! Mijn connectie en relatie met mijn eigen paarden sterker gemaakt. En mijn lesklanten zijn erg tevreden met mijn nieuwe coachende manier van lesgeven! De opleiding mij heel veel gebracht op het vlak van persoonlijke ontwikkeling en ik rijdt weer met plezier. Bovenal was de opleiding vreselijk leuk om te volgen en ik kijk uit naar wat er nog gaat komen vanuit de Hippische Professionals.

Mandy Stoop

Ook ik ben ineens stukken zekerder van mezelf, kun je nagaan hoe we gegroeid zijn over een jaar.

Colette Nummerdor

Na diverse opleidingen ben ik bij Monya en haar Gelukkige Ruiter Academy gekomen om daar het Expert Ruitercoach traject te doorlopen. Dit is een enorme verrijking voor mijn kennis geweest.

Lindsay Janssen

Een super toffe en gave academie waar je je echt welkom voelt! Laatst de livestream gevolgd. Naderhand nog telefonisch contact gehad met Monya en wat een hele eerlijke, fijne en vooral meedenkende toffe vrouw! Monya kijkt echt naar de behoefte van een eventuele nieuwe kandidaat en wat daar het beste op aansluit!

Jelly Paulusma

Oprecht, praktisch, paardvriendelijk, mensvriendelijk, deskundig. kortom: Top!

De publieke opinie

Dat deed even pijn!

“Paardensport een onverantwoorde hobby.”
“Paarden kunnen absoluut niet faken.”
“Jumping Amsterdam niet diervriendelijk.”
“Hoe dierenactivisten de paardensport onder vuur nemen.”

Onze geliefde paardensport lag onder vuur en aan de vele reacties te zien voelde men zich stevig “bedreigd”. De weerstand droop ervan af. Hard schreeuwen dat de “ander” stom is, dan ben je je ei kwijt en kan je doorgaan waar je was gebleven.

Maar, is dat wel zo? Kunnen we doorgaan waar we waren gebleven? Is het niet zo dat gaandeweg onze geliefde sport steeds vaker “verdedigd” moet worden? Dat er dus iets is dat om aandacht vraagt? Als een zweer die langzaam groeit?

Er is in de jaren al veel positief veranderd. Ik draai zelf alweer 30 jaar mee, en heb de sport zien veranderen van het altijd passende zadel en de zondagse oefensessies op je club tot een kennis-industrie. Een industrie die alle handvatten geeft om echt het juiste te kunnen doen. Een industrie
die ook verleidt om niet het juiste te doen en dit met allerlei excuses te vergoelijken.

Er is zoveel wat je NIET kunt als je onder vuur ligt. Maar wat kun je eigenlijk WEL doen?

  1. Zelfreflectie, kijk jezelf eens aan in de spiegel.
    Durf je aan jezelf toe te geven dat ook jij ooit eens aan dat bit getrokken hebt, je paard tot iets gedwongen hebt of met een hulpteugel gereden hebt?
    Vergeef jezelf voor wat je toen nog niet wist. Maar kijk jezelf aan in de spiegel en beloof alles te doen om dat niet meer te laten gebeuren. Geen excuses. De catalogus vol met hulpmiddelen is niet meer aan jou besteed. Door vaardigheid krijg je de noodzakelijke controle. Zo haal je het allerbeste uit jezelf. Ook al duurt het lang, is het moeilijk en lijkt het soms onbegonnen werk. Het is pure commitment.
  2. Het “knagende” gevoel niet negeren.
    Er zijn altijd redenen om iets niet te veranderen en er zijn altijd redenen om iets wel te veranderen. Komt jouw paard genoeg buiten? Of heb je jezelf verteld dat dit niet mogelijk is omdat er geen weidegang wordt aangeboden in de winter? Krijgt jouw paard voldoende voeding? Of leg je je neer bij een stalregime omdat dit nu eenmaal de dichtstbijzijnde stalling is? Gebruik je een scherper bit dan je eigenlijk wilde, op aanraden van je instructeur? Voorbeelden die aan je knagen. Dat is je instinct. Er is namelijk altijd WEL een keuze. Je voelt dat het beter kan, maar er zijn excuses om niets te veranderen.
  3. Vaardigheden vergroten.
    Een vriendelijke uitstraling (alsof het geen moeite kost) komt voort uit vaardigheid. Stel jezelf eens 1 hele belangrijke vraag: “wat geeft mij het recht om op een paardenrug te zitten?” Een vraag die oncomfortabel kan voelen. Maar als je het aandurft ga je onderzoeken hoe jij je het beste gaat ontwikkelen. Zodat je geen hulpmiddelen nodig hebt om tot jouw doel te komen. Zodat je geen pleisters hoeft te plakken maar een perfecte basis bouwt. Stapje voor stapje. Controle over je eigen lichaam. Zonder stiekem gejekker aan het bit, zonder een Thiedemann-teugel die het net even makkelijker maakt, zonder “ik geef hem een tik want hij neemt me in de maling.” Toets jezelf, haal alles uit jezelf, streef naar goed, beter, best.
  4. Kennis vergroten.
    Zelf zoveel mogelijk weten over gedrag, evolutie, biomechanica, voeding, zadels en optomingen is noodzakelijk om het welzijn van jouw paard te garanderen. Soms zie je door de bomen even het bos niet meer. Streef naar alles wat licht, makkelijk en vriendelijk is. Je paard leren kennen op basis van nature, nurture en nu zorgt ervoor dat je tijdig veranderingen opmerkt. Er zijn meerdere wegen naar Rome, en het is jouw verantwoordelijkheid om te onderzoeken wat er bij jou en je paard past. Blijf weg van shortcuts, doe niets wat niet goed voelt en blijf goed kijken naar wat jouw paard uitstraalt. Geniet
    vooral van ontspanning en zachtheid.
  5. Geen excuses verzinnen.
    Omdat iets nou eenmaal gaat zoals het gaat. Omdat je paard nu eenmaal zo is. Omdat je instructeur zegt dat een Thiedemann teugel je even gaat helpen. Omdat een staleigenaar nu eenmaal zo het regime voert. Omdat een sperriem je paard verhindert zijn mond open te doen. Bevraag jezelf. Wees eerlijk naar jezelf, wees eerlijk naar je paard. Er is nooit een excuus om het welzijn van je paard te negeren voor een doel dat niet de zijne is. Als we altijd bereid zijn om in te leveren voor de lieve vrede, dan luisteren we niet echt naar onszelf.
  6. Is het normaal?
    Vraag jij je wel eens af waarom je vanaf een bepaalde klasse met sporen MOET rijden? Waarom je vanaf een bepaalde klasse met stang & trens MOET rijden? Dat je optomingen ziet in de topsport of draverijen die alle fantasie te boven gaan? Waarom je sterk zwetende paarden ziet met ogen op steeltjes? Dat de stangteugel 9 uit de 10 keer toch horizontaal in de mond ligt? Dat veel zaken geschaard worden onder momentopnamen? Dat er catalogi aan bitten, hulpteugels, sporen en zwepen zijn? Dat de startende kids standaard een zweepje bij zich hebben? Dat je op een broodmager manegepaard moet gaan zitten voor je eerste les?
    Zo zijn er talloze vragen. De antwoorden op deze vragen zouden je zorgen moeten baren. Dit is wat het publiek namelijk ziet. En waarop het reageert.
  7. Je kunt jouw olievlek creëren.
    Door niet zomaar mee te gaan in de opinie van anderen (positief of negatief), maar jezelf kwetsbaar op te stellen en te laten zien dat je wilt ontwikkelen, groeien en je uiterste best doet om welzijn van je paard zoveel mogelijk te garanderen. Geen angst voor wat anderen vinden, maar vertrouwen op jou, je gevoel en logica. Je neemt je eigen verantwoordelijkheid en laat die van anderen bij anderen, zonder oordeel. Hierdoor beïnvloed en inspireer je in jouw directe omgeving andere paardenliefhebbers. Een ander die ziet dat jij open bent over jouw weg, soms ook worstelt, groeit, uitprobeert en eerlijk bent. Men kan niet meer om je heen. Je geeft het goede voorbeeld.
  8. Stap in de hoeven van je paard.
    Als jij nou jouw paard was, wat voor cijfer zou jij je baas dan geven? Kun je in de hoeven van je paard stappen en durf je na te denken of je voldoet? Kun je in zijn brein stappen en uitsluiten dat je hem pijn doet? Kun je je paard zien voor wie hij is en erken je zijn
    basisbehoeften? Geef je hem alles wat hij nodig heeft vanuit paardse of menselijke overwegingen? Je hebt niet zomaar een paard. Je bepaalt hoe hij leeft. Binnen alle restricties, binnen jouw doelen, eisen, mogelijkheden en verwachtingen. Dit is een enorme verantwoordelijkheid. Daarin horen stress en pijn geen plek te hebben.

Je ziet nog steeds foto’s in de media van excessen. Blauwe tongen, ogen op steeltjes, overmatig zweten, pijngezichten, stress, tongen uit de mond, beschadigingen van sporen, te strakke neusriemen. Ik zeg wel eens gekscherend: als paarden net zoveel geluid konden maken als honden, zouden we onszelf nog wel eens achter de oren krabben.

We kunnen deze afschuwelijke toestanden afwijzen. Faliekant, als paardenliefhebbers met elkaar. Niet meer accepteren dat dit gebeurt. Niet goedpraten, niet meer roepen dat het een momentopname is. Juist VOOR onze sport. En onze energie stoppen in het juiste voorbeeld geven.

Doe je ook mee? Blijf je jezelf ook verwonderen, afvragen, informeren, reflecteren, verdiepen, verplaatsen en ontwikkelen?

Het hangt echt van ons af. Van de verbeter-de-wereld-begin-bij-jezelf-beweging.

Ik ben niet heiliger dan de rest. Net als anderen heb ik fouten gemaakt, mijn eigen doelen als prioriteit gezien en ooit een tik uitgedeeld. Helaas mag ik wel zeggen. Maar het gaat me niet meer gebeuren!

Ik luister voortaan goed, met mijn hart!

Liefs,
Monya

Als je je verlangen groter kan maken dan je angst, is er een weg om je angst te overwinnen.

Heb je wel eens te horen gekregen dat je niet mag afstappen omdat ‘je paard dan wint’? Dat je hem zo leert dat hij door bepaald gedrag ‘onder het werk uit komt’? En dat je, als je niet doorbijt, je altijd zult blijven afstappen in spannende situaties?”

En voelt dit als falen?

Dan heb ik nieuws voor je! Als jouw paard gespannen of opgewonden is en dat bij jou voor een oncomfortabel en onveilig gevoel zorgt, dan mag je van mij afstappen.

Angst kan alles omvattend zijn. Of je nu ooit een ongeval hebt gehad of dat je brein met je op de loop gaat. Gedachten worden door je brein net zo echt ervaren als een werkelijke gebeurtenis.

Wat is angst?
Angst wordt gecontroleerd door een zeer primitief stukje van ons brein, de Amygdala of wel het reptielenbrein. Het is het deel van je hersenen dat instinctief reageert op prikkels die het herkent uit het verleden. Als je erg schrikt of bang bent dan geeft je reptielenbrein je seintjes voor primitieve reacties: vecht! vlucht! of bevries!

De thalamus is het deel van onze hersenen waar prikkels worden opgevangen. Prikkels kunnen van alles zijn een geur, geluid of een fysiek gevoel. Een heel klein deeltje van de informatie stuurt het rechtstreeks door naar het reptielenbrein, de amygdala. Het grootste deel van de informatie gaat naar de cortex, waar een weloverwogen proces plaatsvindt. Dat
vertaalt de prikkels, bedenkt een reactieplan en informeert vervolgens de amygdala.

Maar daar kan die amygdala allemaal niet op wachten. Die reageert instinctief en supersnel op de eerste prikkel die het herkent, door een enorme hoeveelheid hormonen en neurotransmitters – adrenaline – in je lijf te pompen. Al die adrenaline veroorzaakt zo veel stress en emoties dat rustig nadenken niet meer mogelijk is. Je kunt hierdoor jezelf niet
meer goed controleren, laat staan dat je je paard kunt geven wat ie nodig heeft!

Daarom mag je van mij afstappen! Of hoef je niet eens op te stappen!

Jouw paard kan op jouw angst reageren. Je voorkomt zo escalatie. Als je bent afgestapt kun je je paard aan het werk houden met bijvoorbeeld werken aan de hand. Hierdoor blijft de focus op het werk en niet op je angst.

Werken aan de hand
Rechtrichtende arbeid aan de hand is een onderdeel van het klassieke Skala der Ausbildung. Het is een kunst die elke ruiter zich eigen kan maken en kan inzetten als gymnastiserende ondersteuning. Werken aan de hand biedt buigingsoefeningen als schouderbinnenwaarts, schouderbuitenwaarts, travers, renvers. Deze oefeningen helpen om spanning in het paardenlichaam te laten afvloeien en het paard onder andere te leren de achterbenen correct onder de massa te plaatsen.

Zodra je bent afstapt kun je je paard, maar ook jezelf, hierdoor een alternatief bieden en gezamenlijk aan het werk blijven. Jouw focus verlegt zich dan van angst naar arbeid en bij beiden zal de spanning afnemen.

Blijf je zelf nerveus maar lijkt het paard nergens meer last van te hebben, richt jezelf dan op een opstijgsessie zonder de intentie te hebben te gaan rijden.

Rijden is dan een stap te ver, zie het opstijgen als oefening. Stijg een aantal keren op en af totdat jullie beiden ontspannen zijn en stop dan de sessie. Breng het paard naar stal en geniet van de ‘overwinning’.

“Ja, meteen weer opstappen, dat is het beste.”
“Doe nu maar wat ik zeg, dan komt het vanzelf goed.”
“Stel je niet aan, hij doet toch niks?”
“Gewoon doen, het gaat vanzelf weg.”
“Even doorbijten, als je eenmaal aan het rijden bent vergeet je je angst wel.”
“Pak hem maar een beetje aan, dan hou je de controle.”

Hoe vaak ik tegen deze dooddoeners ben aangelopen, het is niet meer op 2 handen te tellen. En wordt gezegd door mensen die angst zelf niet kennen en zich dus ook niet in jouw schoenen kunnen verplaatsen. Maar angst is voor iedereen anders. Angst is er in alle soorten en maten. Het allerbelangrijkste is dat je je er niet voor schaamt, het niet weg stopt en dat je ermee aan de slag gaat.

Waar start je?
Voel jij ook wel eens die klem om je keel bij het opstijgen?
Angstige mensen zijn er iedere keer weer van overtuigd dat iets naars gaat gebeuren, ook al is het (bijna) nooit gebeurd. Je kunt leren om dit denkpatroon te doorbreken. Dit doe je door jouw rampgedachten te onderzoeken met behulp van een aantal kritische vragen:

  1. Helpt deze gedachte mij om me minder angstig te voelen?
  2. Is het 100% zeker wat ik denk?
  3. Is er ook een andere verklaring die ik misschien over het hoofd zie?
  4. Is er ook een andere afloop mogelijk?
  5. Wat zou een goede vriend(in) nu tegen me zeggen om te helpen?

Wat is je doel?

Is jouw doel haalbaar?

Schrijf je doel op. Denk aan wat je wél wilt. Wat er nog wel goed gaat, hoe vaak het WEL goed is gegaan! Formuleer net zo lang totdat jouw doel volledig positief is omschreven. Iets wat op papier staat is tastbaar! Hoe wil je rijden? Waar wil je rijden? Wat wil je kunnen? Waarom wil je dat kunnen? Hoe voelt het als je dat weer kunt?

Als jij bang bent en jezelf daar iedere keer doorheen moet drukken dan ben je na elke rit wellicht even opgelucht en trots. Maar de dag erna is die angst er gewoon WEER. En begint de strijd met jezelf opnieuw.

Wat heb jij nodig om stressvrij te kunnen rijden? Welke vaardigheden heb je nodig? Wat ontbreekt er en wat kun je nu al wél? Hoe hou je jezelf in beweging en ga je niet zitten afwachten?

Een doel kun je ophakken in subdoelen:

  1. Paardvaardigheid
    Denk aan werken aan de hand, longeren met dubbele lijnen, werken aan de lange teugel,
    een goed opstijgritueel en communicatie via lichaamstaal. Jezelf bekwamen in deze
    vaardigheden geeft je niet alleen afwisseling in training, maar het sterkt ook je reflexen
    en inzicht.
  2. Zelfvertrouwen
    Zijn er naast rijden nog andere factoren die je angst kunnen triggeren? Speelt er thuis
    iets dat je niet makkelijk achter kunt laten bij de staldeur? Twijfel je naast je capaciteiten
    als ruiter wellicht nog aan andere dingen? Het aanpakken en verwerken hiervan gaat je
    helpen om steviger in het zadel te zitten. Het werken met andere paarden dan die van
    jezelf helpt ook!
  3. Goede houding en zelfzekere zit
    Een goede conditie, meer body-awareness, balans, spierkracht en het vermogen om te
    anticiperen op de bewegingen van je paard geven je meer zelfvertrouwen. Zittraining op
    een braaf paard of een simulator is een goede ondersteuning. Maar ook het beoefenen
    van een andere sport is aan te raden.
  4. Inzicht in het gedrag van jouw paard
    Er zijn heel veel boeken en videomateriaal op YouTube over paardengedrag en
    leerprincipes. Hoe beter je paardengedrag gaat begrijpen, hoe beter je je paard gaat
    lezen en aanvoelen. Dit geeft extra handvatten in de communicatie tussen jou en je
    paard.

En in de tussentijd dat je aan jezelf en je paard werkt: gewoon afstappen als het je even teveel wordt. Even aarden op de grond, voel je voeten, synchroniseer met de bewegingen van het paard, krijg controle over je gedachten door het paard aan de hand te werken, net zolang tot je voelt dat je je lichaam en geest weer van jou zijn.

Vanaf daar kun je weer opstappen. Maar dat hoeft niet.

Het managen van je angst is je belangrijkste taak. Verwacht niet teveel van jezelf, gun jezelf tijd en geniet van elke kleine stap vooruit. Laat je niet van de wijs brengen door meningen van anderen! Het is jouw pad! Anderen voelen niet wat jij voelt.

Sluit elke sessie positief af, dan hou je moed voor de volgende!
Ook jij kunt dit! Liefs, Monya

Waar deed jij het ook al weer voor?

Ken jij die TV- reclame? Van een succesvolle manager. Aan de telefoon, aan het opscheppen over zijn dure auto, de hoeveelheid mensen onder zijn leiding. Dat iedereen wel met hem zou willen ruilen. Toen hij ophing zag je de twijfel. De twijfel of hij echt wel gelukkig is met deze situatie. En dan volgt de slogan: “voor wie doe jij het nu eigenlijk?”

Soms lijkt het of je dat gevoel als ruiter niet mag hebben. Paardrijden is je hobby, dus het moet leuk zijn. Zelfs als het even niet meer zo leuk is en meer energie kost dan het oplevert.

Ruiters die zich opleggen om elke dag te trainen. Ruiters met gebrek aan tijd. Ruiters die overweldigd zijn. Ruiters die zich onzeker voelen. Ruiters die niets of niemand tekort willen doen. Herkenbaar?

Een aantal redenen waarom rijden misschien even niet meer zo leuk is en tips!

  1. Je voelt je een octopus, zoveel ballen om in de lucht te houden, kinderen, gezin, werk en de rek is er een beetje uit.
    Een paard dat op een prima plek staat kan best een dagje zonder je. Misschien vind je het idee niet fijn, maar als hij lekker buiten komt, zijn voer krijgt en maatjes heeft is voor die dag zijn kostje al gekocht. Een paard wordt niet slechter van een dagje “rust”. Tenzij dat betekent dat ie de hele dag op stal staat. Wat heb je nog weg te geven als je jezelf wegcijfert?
  2. Je hebt om bepaalde redenen even minder energie of kampt met ziekte. Er is nu minder tijd voor je paard beschikbaar en dat geeft je een schuldgevoel.
    Vraag om hulp. Vraag iemand die een extra oogje in het zeil houdt. Die af en toe je paard beweging geeft. Die de poeders en de pillen geeft. Een bijrijder, een trainer en zelfs tijdelijk geen training is geen punt . Soms is dat zelfs goed. Een paard kan dan, net als jij, even tot zichzelf komen. Alles wat hij al heeft geleerd verwerken. En jij kunt toch niet wegblijven. Hang bij het hek, knuffel hem. Ben gewoon samen. Daar word je relatie met je paard beter van.
  3. Er is angst. Je bent ooit (bijna) gevallen. In eerste instantie leek er weinig aan de hand, maar gaandeweg groeit de klem om je keel bij het opstijgen. Je gaat excuses vinden om niet te rijden, of duwt jezelf door de angst heen en worstelt elke dag.
    Angst is nuttig. Het behoed je voor gevaar. Onderken die angst. Loop er niet voor weg, vecht er niet tegen. Er zijn vele mogelijkheden om aan je angst te werken. Pak de controle terug, ga ermee aan de slag. Zo kom je stapje voor stapje je angst weer te boven.
  4. Iets lukt niet. Het lukt gewoon niet. Buitenrijden, wedstrijdrijden, trailerladen, een oefening. En inmiddels is het een bron van frustratie geworden.
    Sta je wel eens stil bij wat je al WEL hebt bereikt? Hoeveel obstakels je samen met je paard al WEL hebt genomen. Hoeveel jullie samen al WEL hebben geleerd? Wat er allemaal gewoon nog WEL lukt? De focus loslaten zorgt voor minder spanning. Daardoor kunnen oplossingen spontaan boven komen drijven.
  5. Je hebt veel aan je hoofd. Problemen op het werk. Problemen thuis. Problemen in je relatie. Het absorbeert je helemaal. Je gaat naar je paard, maar eigenlijk ben je met je hoofd ergens anders.
    Weet je dat je paard een prima coach is? Dat hij je kan lezen bij de staldeur en meteen weet in wat voor humeur jij bent? Paarden hebben niks aan gestreste eigenaren. Doe waar je hoofd naar staat. Is dat enkel een intensieve poetsbeurt waarbij jij je gedachten los kan laten? Geniet ervan en kom tot jezelf. Het hier en nu is belangrijk. Daar laad je van op.

We zijn allemaal ergens een keer gek geworden op een paard. Herinner jij je nog die eerste kennismaking? Die zachte neus in je haren? De paardenlucht die je opsnoof? Als het paardenvirus je te pakken heeft gaat het nooit meer weg.

Maar het kan even mindere tijden kennen. Die liefde. Niet voor het paard zelf, nooit! Maar voor alle tijdsinvesteringen en doorzettingsperikelen. Want paarden en paardrijden is intensief. Je kunt het er niet even “bij” doen in je dagelijkse leven. Paarden claimen een fiks deel van je tijd en energie.

Herinner je jezelf eraan voor wie je het allemaal doet! Een stapje terug doen, hulp durven vragen, genieten van wat er WEL is, accepteren van emoties, loslaten wat onhaalbaar is, alles is vaak maar tijdelijk.

Dus even weg met de moetjes! Dat heeft jouw paard net zo hard nodig!

Luister naar je onderbuikgevoel

“Hij heeft altijd al slechte voeten gehad “
“Hij is gewoon lui.”
“Dat heeft hij altijd gedaan.”
“Hij neemt me in de maling.”

Er zijn bepaalde dingen die we als ‘normaal’ beschouwen, maar dat zijn ze eigenlijk niet.

Denk aan:
Slechte hoeven.
Moeilijk opstarten.
Een paard dat defensief is over voedsel.
Bokken na een sprong.
Staartzwiepen tijdens het rijden.
Niet bij andere paarden kunnen staan.

Zoveel meer voorbeelden die ik zou kunnen geven. In mijn 30 jaar als paardenprofessional heb ik keer op keer dit soort aannames gehoord.
En weet je, ik vind het gewoon niet meer acceptabel.

Google is je vriend: er is op internet zoveel informatie te vinden over de basisbehoeften van paarden, over zijn gezondheid, over zijn gedrag, dat je geen kennis hoeft te ontberen.

Je intuïtie is een goede raadgever. Als iets voortdurend aandacht vraagt (hoefvorm, gedrag etc.) dan betekent dit dat onderzoek nodig is. En eigenlijk wist je dat al wel, echter is het soms moeilijk om richting te bepalen, het kan je onzeker maken. Luister naar je onderbuikgevoel!

Vind je het lastig om in de hausse van informatie je weg te vinden? Er zijn tegenwoordig zoveel betrouwbare paardenprofessionals die je met raad en daad bij kunnen staan. En de juiste zal je vertellen wat nodig is en waarom.

De mentale en fysieke gezondheid van je paard is afhankelijk van het nemen van weloverwogen beslissingen. Daarbij kun je je verschuilen achter meningen van anderen zoals “de hoefsmid zegt dat hij altijd al slechte voeten heeft gehad” of “mijn trainer zegt dat zijn inconsistente prestaties een trainingsprobleem zijn.”

En is dat ook zo?

Want eigenlijk weet je het wel. Maar helemaal op jezelf vertrouwen en je eigen verantwoordelijkheid nemen is soms eng. Echter in deze tijd is er zoveel kennis over paardenwelzijn beschikbaar en zijn er zoveel mensen die geen geld aan je hoeven te verdienen en dus eerlijk tegen je zullen zijn.

Kies bewust. Kies voor jou en jouw paard. Overweeg, vraag je af, onderzoek en neem niet zomaar iets aan. Het is menselijk om een ander te bombarderen met meningen, oordelen, aannames, kritiek.

Maar volg je eigen pad: dan krijg je daar ook iets voor terug: een blij paard en zelfvertrouwen! 🙂