Veiligheid

Er is op het moment veel te doen over veiligheid en ponyrijden.
Bodyprotectors zijn bijna standaard en er is zelfs al sprake van het verplicht dragen van een veiligheidscap op stal en tijdens de omgang met de pony’s.

Er wordt vaak aan mij gevraagd wat ik hier als instructrice van vind. En dat is lastig. Het is niet aan mij om tegen een leerling of ouder te zeggen dat een bodyprotector aan of uit moet. Ik denk wel dat er een aantal dingen met elkaar samenhangen.

Niet zelden tref ik kinderen die voor les komen volledig ingepakt aan. Moeder komt mee op haar slippers en probeert te helpen maar vindt het zelf eigenlijk doodeng. Ze roept tijdens het kleine stukje van de stal naar de bak al 4x doe voorzichtig en heeft tijdens het eerste rondje al 3x oeh geroepen. Met als resultaat dat kindlief stijf en totaal gespannen op de pony zit.

Als ouders zouden weten wat ponyrijden is, wordt het al makkelijker. Als ze begrijpen
hoe paarden en pony’s in elkaar zitten word het nog makkelijker. En als ze door dit begrip relaxter langs de kant staan is het helemaal goed.

Ik ben van mening dat als je kind wil of gaat ponyrijden je als ouder de verantwoording hebt om je kind daarin te begeleiden. Als er een kindje bij mij komt die een pony in eerste instantie doodeng vindt dan is rijden nog ver weg. Als er dan na 2 lessen gevraagd wordt of het kind nu nog niet op
de pony kan gaan zitten, is dit niet bevorderlijk voor het zelfvertrouwen van het kind. Het kind heeft het gevoel dat het faalt en de instructeur raakt gefrustreerd.

Op het moment dat ouders begrijpen waarom een kind eerst angstvrij met een pony moet kunnen omgaan voordat rijden aan bod komt, wordt het voor iedereen makkelijker. Als een kind angstvrij en ontspannen op een pony zit is het risico op vallen namelijk aanzienlijk minder.

Omgaan en vertrouwd raken met een pony kost tijd. Heel veel tijd. Helemaal als je er  nog nooit mee in aanraking bent geweest. Het is voor een kind een lange, moeilijke maar o zo’n leuke weg. In de omgang met je pony leer je zoveel over jezelf en na een tijdje beschik je over vaardigheden die ook in je dagelijkse leven van pas komen.

Dus als je mijn mening vraagt….weet waar je aan begint als je kind wil gaan ponyrijden. Verdiep je in deze wonderlijke wereld en fantastisch mooie dieren voordat je alle harnassen en attributen uit de kast haalt en op hoop van zegen je kind op een pony zet.

Natuurlijk hoort iedereen een goede veiligheidscap te hebben en goede rijkleding. Maar een cap in de stal en standaard een bodyprotector ….ik ben van mening van niet.

Liefs,
Sandy

Wat nou als…

“Ik ben een echte bosruiter! Ik vind het heerlijk om lange ritten te maken in de vrije natuur. Maar ik heb wel een probleem, ik word steeds banger van mijn paard buiten en hij gaat er zomaar opeens vandoor. En dat is wel heel vervelend, het wordt gewoon gevaarlijk en ik word steeds banger.”

Dit is wat ik afgelopen periode tegenkwam in één van mijn sessies. Angst voelen en dat nog wel bij je paard is heel naar, maar komt toch best vaak voor. En ja, het is natuurlijk ook vervelend. Het beeld wat je van jezelf hebt: bosruiter zijn, past niet meer bij hoe je je voelt. Dat gevoel wil je kwijt natuurlijk, een heel menselijke reactie. Wat we denken moet overeenkomen met wat we voelen, iets anders verdragen we slecht. Cognitieve dissonantie heet dat. De behoefte om gedrag en gevoel in overeenstemming met elkaar te brengen. Dat kan op twee manieren. We passen ons gevoel aan, ach, ik ben er wel klaar mee, buiten rijden is ook niet zo leuk, ik ga serieuzer aan de gang. Of: we negeren of ontkennen dat gevoel en gaan door op de weg dat het geweldig is om lekker buiten te rijden. Maar ach, het paard is niet geschikt, dus wil ik een ander paard.

Beide wegen kunnen werken, want als je weer op één lijn zit met jezelf, voelt het weer goed. Als paardenhulpverlener denk ik echter: Wat maakt het paard zichtbaar wat er bij de mens onbewust speelt? Dit zou dus een derde weg kunnen zijn die je aangaat om je vervelende probleem aan te pakken. Uiteraard ligt de keuze van de weg bij de vraagsteller.

Wat zou het paard de mens kunnen tonen bij het buiten rijden en het wegschiet gedrag? Mijn eerste vraag is: wat geeft het buiten rijden jou? Of waar staat een buitenrit met je paard bij jou voor?  Een antwoord zou kunnen zijn: geweldig! Helemaal los van de dagelijkse dingen, we ontvluchten samen even alle druk! In het antwoord zit het “ontvluchten” en er zit het “samen” in en “druk”. Wat zit er in je dagelijks leven waardoor je naar “ontvluchten” verlangt? Of wat zit, of ontbreekt er in je dagelijks leven dat je “samen” iets kunt ervaren? Wat geeft jou druk? Druk om te presteren, druk om te slagen, enz. Dit zijn vragen naar hoe je je leven ervaart, hoe je misschien iets uit, of compenseert waar je behoefte aan hebt. Want naast dat ik natuurlijk helemaal begrijp hoe fijn het is om samen met de paarden van alles te beleven, haal ik er altijd ook informatie uit. Het zegt iets over je behoeften en of ze wel of niet voldoende aan bod komen in je hele leven. Vooral als het juist ook problemen op gaat leveren zoals in dit bovenstaande vraagstuk van het er vandoor gaan blijkt. Als het namelijk geen grote betekenis voor je heeft, stop je gewoon met buitenrijden en ga je wat anders doen.

Misschien staat “ontvluchten” voor vrijheid, los van de druk, verwachtingen of regels in het dagelijkse leven. Verdere vragen kunnen dan zijn: Wat of wie houdt jou zo vast, of klein, of beknot jou, waardoor je wilt vluchten? Soms laat het paard gedrag zien wat we eigenlijk zelf vertonen, maar veel verdekter. De twee wezens, mens en paard worden al rijdend samen één. Het paard toont wat het waarneemt en sluit daarbij aan.  Door dat te beseffen, kun je anders naar je eigen verlangens kijken. Zo kom je op nieuwe inzichten en misschien ontdek je dat je zo je beleving van het buiten rijden kunt herkennen. Het kan zijn dat wanneer je je werkelijke probleem onder ogen ziet en daar wat aan gaat doen, het plezier in de bosritten weer helemaal beleefd kan worden. Juist samen met je paard, zonder onbewust verborgen agenda en dat zijn wegschieten over is. Ik zeg niet dat het allemaal zo is! Maar onbewust komt er vaak dat bij de paarden uit, waar je in de rest van je leven de controle kunt blijven vasthouden. En paarden en controle, dat is geen gelukkige combinatie!

Je mag in dit stukje op zoek naar wat jij er voor jezelf in herkent!

Alleen valtechnieken leren? Mooi niet!

Ik ben een oefening aan het uitleggen. Alle kinderen staan aandachtig te luisteren. Tot opeens 1 meisje zich omdraait en een rondje door de bak begint te rennen. De eerste gedachte die door mij heen gaat…: “Oh ze vindt het zeker saai…”

Bijna schiet ik in de verdediging en wil ik zeggen: “Ik ben iets aan het uitleggen dus graag even opletten!” Maar iets in mij zegt: “Laat het even en wacht af”. Het meisje komt terug gerend en gaat weer bij de groep staan. “Sorry juf. Af en toe moet ik even mijn energie kwijt anders kan ik niet meer luisteren…”

Voor mij een leerpuntje… niet meteen oordelen maar blanco observeren.

Een van mijn laatste trainingen bestond uit een groep van tien meiden. Tijdens de eerste oefeningen op de grond merkte ik op dat 1 meisje erg boos en chagrijnig keek. Ze deed niet echt mee met de rest.

De andere meiden zijn druk aan het oefenen en ik loop even naar het meisje toe. Op mijn vraag: “Vind je het niet leuk?” Krijg ik een heel boos: “Nee ik vind het stom!”

Ik stel voor om even een oefening samen te doen en terwijl we daarmee bezig zijn hoor ik haar opeens heel zachtjes zeggen: “Ik ben bang dat ik dit niet kan, met gym op school gaat het ook vaak mis en dan lachen sommige kinderen me uit.”

Ik krijg haar zover dat ze mee doet met de rest maar het gaat niet van harte. Tot ik haar tijdens de oefeningen met tweetallen koppel aan een meisje dat angstig is. Het meisje dat net nog zo boos keek is druk bezig om haar maatje moed in te praten en uit te leggen hoe ze de oefening  het beste kan uitvoeren.

Ze is even haar eigen angst om te falen vergeten. Iedere training en iedere groep is weer anders. De kinderen leren zoveel meer dan alleen valtechnieken. Ik leer van hen en de kinderen leren van elkaar… Keer op keer een uitdaging om naar mezelf te kijken en te leren.

Wat heb ik toch een leuk en boeiend vak!