Paarden zijn te stil

Paarden zijn te stil. Zouden we ze anders trainen als ze gingen gillen of huilen van pijn, zoals honden doen? Vermoedelijk wel….

Op ‪#‎ToughTopicTuesday‬ las ik het volgende:

If horses expressed pain by vocalizing – like dogs do – would this affect how we train them?

A large part of how horses communicate is through body language. Horses have a limited vocal repertoire, and they don’t tend to make vocalizations in response to sudden or chronic pain. As a result, when people do things that cause the horse pain – like jerking on the bit, or hitting, smacking, kicking, spurring or whipping – there isn’t the equivalent marker of a sharp yelp that a dog would make in a similar situation. How much do you think this silence in response to pain affects the methods used to train and handle horses?”

Toen ik deze stelling onder ogen kreeg dacht ik gelijk BINGO!

‘Als een paard heel hard AU zou roepen als men hem te hard in de mond zit of er een spoor in een rib gedrukt zou worden, zou er anders getraind worden… denk ik.’

Een paard kan niet gillen of huilen, want dat is niet handig voor een prooidier.

Maar een paard communiceert wel. Hij communiceert zich zelfs suf. Maar mensen missen vaak signalen. Mensen zijn andere wezens, met een andere evolutie, andere afkomst, andere primaire belangen, we hebben een ander communicatiesysteem.

En wij ontwikkelen ons op basis van ervaringen en waarnemingen en dat is ons eigen model van de wereld. We hebben een soort intern filter gecreëerd. Dat is handig voor het verwerken van informatie, maar maakt ons ook erg zelfgericht.

Daarin schuilt het gevaar: als de informatie past in ons wereldbeeld, gebruiken we het om ons beeld te versterken. Als het er niet in past, zijn we er vaak blind voor en willen we er niks mee te maken hebben. We stoppen info die we niet aan kunnen weg. Weg in een stukje brein met een deurtje, slotje erop, sleuteltje weg en voilá, het probleem is er niet meer. Het is dus belangrijk om dit te herkennen en jezelf kritische vragen te stellen. Want jouw filters zijn niet de filters van paarden!

Dat iets er niet lijkt te zijn, hoeft dus niet te zeggen dat iets er ook niet is.

Wat zou jij doen als jouw paard heel hard zou gillen als je hem een tikje met de zweep geeft of aan het bit trekt? Als je het zadel op je paard legt en hij in plaats van onrust, staartzwiepen en oren plat naar achteren, een duidelijk HOORBAAR pijnsignaal zou geven?

Als ik rondom me heen kijk denk ik dat de paardenwereld er heel anders uit zou zien. Laten we eerlijk zijn: als je op een wedstrijd alsmaar jankende paarden hoort, wat voor lol is er dan nog aan? Ik zie veel paarden met pijn, en dat is ook al bewezen. Uit gepubliceerde artikelen over het grootste welzijnsonderzoek dat ooit in Nederland gehouden is, blijkt dat veel paarden rugproblemen hebben (30 procent van alle paarden, inclusief fokmerries en jonge paarden), de mond stuk hebben (meer dan 20 procent) of kreupel zijn (meer dan 10 procent).

Eigenaren of ruiters veroorzaken niet altijd door bewuste acties pijn bij hun paard, het is veelal onwetendheid.

We hebben als mens nog een aardig lange weg te gaan. Doe jij met ons mee? Met de “verbeter-de-wereld-voor-je-paard-begin-bij-jezelf-beweging?”

Wat een nadenker he, soms is het ook niet leuk.

Liefs,
Monya

Ps. 8 juni gaat de RuiterCoach opleiding weer van start. De groepen zitten vol. Maar de reeds afgestudeerde instructeurs staan te trappelen om jou ook van dienst te zijn. Zoek jij een echt fijne instructeur? Binnenkort kun je ze vinden op de website. Maar je mag me ook al een pb sturen.

Wat is waarheid?

Waardeer hen die de waarheid zoeken, wantrouw hen die hem denken in pacht te hebben…’

Wij paardenmensen hebben allemaal het beste voor met ons paard, we maken vele afwegingen in onze keuzes voor voeding, training en harnachement. Deze keuzes gaan niet over 1 nacht ijs. En als we dan een keuze gemaakt hebben, dan staan we daar ook volledig achter.

Je wilt niet meedoen aan het rijden met veel druk. Je distantieert je dus van de wedstrijdsport (want die wedstrijdruiters doen dat allemaal) en je gaat op zoek naar lichtheid. Een paard wat licht is van voren, dat is wat je wilt. Zolang je niets in je hand hebt, betekent dat automatisch dat je paard zichzelf draagt, blij is en correct getraind. Toch?

Of je wilt je graag meten met anderen, en dat wat het meest spectaculair oogt is het indrukwekkendste, dus dat ga jij ook doen, want dan kom je wellicht op nummer 1. Ja toch?

Als ik het zo simpel stel, denken de meesten ‘nee natuurlijk niet!’ Maar helaas is dat vaak wel wat er gebeurt in ons paardenwereldje. Grijs bestaat niet. Zwart wit moet het zijn. Wij vs Zij. Extremisme, daar zijn wij paardenmensen best goed in.

En ik snap het hoor! Het is lekker simpel. Voldoen aan 1 criterium, piece of cake! Bij voorkeur leggen we de verantwoordelijkheid ook nog elders, bij ons harnachement, onze voeding, onze stroming. Lekker veilig.

We worden spoon-fed (met de paplepel gevoerd), en hoeven niet meer zoveel na te denken. We leggen onze verantwoordelijkheid overal, behalve daar waar hij hoort te liggen; bij onze eigen kennis en onze eigen vaardigheden. En daar wordt marketingtechnisch flink gebruik van gemaakt.

Ben jij tegen de enorme druk? Ik bied lichtheid aan! Helaas voor de kritische kijker wel totaal zonder ruggebruik, afdruk en mentaal afgestompt.

Bij jij tegen LDR? Die neus moet eruit! Met of zonder ruggebruik, die neus moet eruit!

Wil jij spectaculaire gangen? Ik kan je dat geven! Helaas wel met overspannen paarden zonder rug- en achterbeengebruik.

Maar dat maakt niet uit, want aan jouw prioriteit is voldaan! Toch?

Helaas, de weg naar correct rijden is niet simpel. Blijf nadenken, volg niet klakkeloos wat een ander je voorspiegelt en school je ogen, je gevoel, je fysieke fitheid. Kun jij beweging lezen? Kun jij bespiering beoordelen? Kun jij mentale toestand beoordelen? Vind een instructeur die je kan ondersteunen met een gedegen opleiding in biomechanica en die zich niet vastbijt in een bepaalde stroming. Zwart wit bestaat niet. Zeker niet eenvoudig, maar wel zo verantwoord!

Liefs, Leandra

Veiligheid

Er is op het moment veel te doen over veiligheid en ponyrijden.
Bodyprotectors zijn bijna standaard en er is zelfs al sprake van het verplicht dragen van een veiligheidscap op stal en tijdens de omgang met de pony’s.

Er wordt vaak aan mij gevraagd wat ik hier als instructrice van vind. En dat is lastig. Het is niet aan mij om tegen een leerling of ouder te zeggen dat een bodyprotector aan of uit moet. Ik denk wel dat er een aantal dingen met elkaar samenhangen.

Niet zelden tref ik kinderen die voor les komen volledig ingepakt aan. Moeder komt mee op haar slippers en probeert te helpen maar vindt het zelf eigenlijk doodeng. Ze roept tijdens het kleine stukje van de stal naar de bak al 4x doe voorzichtig en heeft tijdens het eerste rondje al 3x oeh geroepen. Met als resultaat dat kindlief stijf en totaal gespannen op de pony zit.

Als ouders zouden weten wat ponyrijden is, wordt het al makkelijker. Als ze begrijpen
hoe paarden en pony’s in elkaar zitten word het nog makkelijker. En als ze door dit begrip relaxter langs de kant staan is het helemaal goed.

Ik ben van mening dat als je kind wil of gaat ponyrijden je als ouder de verantwoording hebt om je kind daarin te begeleiden. Als er een kindje bij mij komt die een pony in eerste instantie doodeng vindt dan is rijden nog ver weg. Als er dan na 2 lessen gevraagd wordt of het kind nu nog niet op
de pony kan gaan zitten, is dit niet bevorderlijk voor het zelfvertrouwen van het kind. Het kind heeft het gevoel dat het faalt en de instructeur raakt gefrustreerd.

Op het moment dat ouders begrijpen waarom een kind eerst angstvrij met een pony moet kunnen omgaan voordat rijden aan bod komt, wordt het voor iedereen makkelijker. Als een kind angstvrij en ontspannen op een pony zit is het risico op vallen namelijk aanzienlijk minder.

Omgaan en vertrouwd raken met een pony kost tijd. Heel veel tijd. Helemaal als je er  nog nooit mee in aanraking bent geweest. Het is voor een kind een lange, moeilijke maar o zo’n leuke weg. In de omgang met je pony leer je zoveel over jezelf en na een tijdje beschik je over vaardigheden die ook in je dagelijkse leven van pas komen.

Dus als je mijn mening vraagt….weet waar je aan begint als je kind wil gaan ponyrijden. Verdiep je in deze wonderlijke wereld en fantastisch mooie dieren voordat je alle harnassen en attributen uit de kast haalt en op hoop van zegen je kind op een pony zet.

Natuurlijk hoort iedereen een goede veiligheidscap te hebben en goede rijkleding. Maar een cap in de stal en standaard een bodyprotector ….ik ben van mening van niet.

Liefs,
Sandy

Singing in the rain

Nou ja, zingen… Ik word niet echt enthousiast als het regent wanneer ik naar buiten moet. Maar paarden hebben zorg nodig en met goede regenkleding valt het vaak toch wel mee. Maar wat doe je als het te nat is om te doen wat je van plan was en de regen al je inspiratie weggespoeld heeft?

Nu loopt Fenna als echte dame niet graag met haar gezicht in de regen en ze doet er werkelijk alles aan om haar achterwerk naar de wind/regen toe te draaien. Dan kan je een dag overslaan (hoewel, met ons klimaat zijn dat al snel meerdere dagen achter elkaar), óf je verzint opdrachten waarbij je paard met dat achterwerk in de wind uitkomt of kan blijven. Heb je gelijk een gerichte uitdaging, dat komt de relatie met je paard weer ten goede, want jij hebt een duidelijk plan voor ogen en daar houden paarden van.

P1030469P1030470P1030471

Om te beginnen is het slim om te zorgen dat je paard oké is met je regenjas zodat je die aan kan doen waar en wanneer je maar wil. Hoe reageert je paard als je een lange regenjas aan hebt als je naar hem toe gaat? En wat gebeurd er als je die jas uit trekt? En ermee wappert? En als je je paard ermee aait of zelfs inpakt met jouw jas? Pas als je paard dit allemaal prima vind en je geen tekenen van spanning bij hem ziet (let goed op het gezicht van je paard, de mondhoeken, oren en ogen laten duidelijk zien of er sprake van spanning is) kun je erover denken om met die regenjas te gaan rijden. Om er zeker van te zijn dat je paard niet opstijgt als je jas ineens wappert in de wind, kun je bovenstaande oefeningen herhalen in het zadel. Natuurlijk kan het paard dan ook schrikken, maar nu ben je erop bedacht en kun je de oefeningen langzaam opbouwen. Het handigst is dus eigenlijk om de eerste keren met mooi, windstil weer te oefenen, dan zijn paarden zelf vaak ook relaxter en heb je meer kans op succes! Dit stukje zou net zo goed voor een paraplu kunnen gelden trouwens, en voor ieder ander materiaal wat je bedenken kan. De reden dat ik een jas gekozen heb is omdat veel mensen dat over het hoofd zien, ze trekken ineens een lange regenjas aan met slecht weer en dat kan soms mis gaan. Hoe fijn is het als jij je regenjas aantrekt en je paard onverstoorbaar op jou gericht blijft zonder afgeleid te zijn door een wapperende jas?!

Een oefening die je in de regen zou kunnen doen is een vierkant zijwaarts/achterwaarts (onder het zadel of vanaf de grond) maken, hierbij blijft je paard in dezelfde richting kijken zodat het gezicht droog blijft; extra motivatie om niet schuin achterwaarts te gaan! Hoe? Zet 4 pylonnen in een vierkant neer en begin in een hoek naar keuze, ga achterwaarts (buiten de pylonnen om) naar de volgende pylon en ga de pylon net voorbij zodat het hoofd bij de pylon eindigd. Dan zijwaarts langs het vierkant weer tot net voorbij de 3e pylon, vervolgens voorwaarts naar de 4e pylon (stop wanneer je paard helemaal voorbij de pylon is en de pylon net schuinachter het achterbeen is) en als laatste zijwaarts (andere kant als net) terug naar de laatste pylon. Bouw deze oefening langzaam op, is je paard bekend met dit soort puzzels dan kan het wat sneller, maar is het nieuw voor jullie? Neem dan kleine stapjes en geef je paard tijd om na te denken, het vierkant hoeft niet op één dag af, zie het als een puzzel waar je iedere keer wat stukjes aan toevoegt.

Ook leuk zijn overgangen stap-achterwaarts op een rechte lijn (hoefslag), gaat je paard net zo goed achterwaarts als voorwaarts?

En als je paard niet zo graag z’n voorhand verplaatst, zet hem dan zo neer dat het gezicht in de regen is, dan vraag je hem de voorhand te verplaatsen en je eindigt met het gezicht uit de wind/regen. Wedden dat die beloning gewaardeerd word! Als je aan het rijden bent en toch de hoefslag wil volgen, of een buitenrit aan het maken bent, kun je schouderbinnenwaarts en schouderbuitenwaarts afwisselen om de achterhand in de wind te houden, net hoe de wind staat.

Heb je een pedestal, autoband, pallet of iets anders waar je paard op kan staan? Dit kun je natuurlijk ook met achterhand richting de wind doen, oké niet te lang, onze achterhand houd ons iets minder uit de wind en regen dan bij het paard het geval is ?

Natuurlijk zijn dit geen dingen die je een uur gaat volhouden, daar word niemand blij van en sommigen zijn best zwaar fysiek en/of mentaal gezien. Dan ga je gewoon na een korte sessie samen schuilen bij een pluk hooi, even samen tijd doorbrengen zonder iets te moeten. Paarden vinden dat fijn, samen zijn zonder dat je iets van ze verwacht (wie niet?!), en bovendien is het geluid van malende paardenkaken zo heerlijk rustgevend voor jezelf!


 

Als ruiter in balans

Voor onze paarden hebben we vaak alles goed geregeld, maar hoe zit het met jou als ruiter? Vandaag wil ik je meenemen in mijn werk als Personal Trainer.

FLEXIBILITEIT…
Al 24 jaar zit ik in het vak; train ik mensen, geef ik les en hoop daarmee mensen een stukje gezonder en fitter te krijgen. Nu kan ik zo hard mijn best doe als ik wil maar als de mensen zelf niet willen of niet open staan voor verandering van leefstijl dan houdt het op. Dan komen we geen stap verder, en dat is waar ik nog al eens tegen aan loop… Mensen zeggen het een maar doen vaak het ander.

Om fitter en gezonder te worden is er niet 1 manier, er zijn er velen, maar met alleen sporten kom je er niet. Verander je leefstijl. Dat houdt in dat je meer gaat bewegen, gezonder gaat eten ofwel beter voor jezelf gaat zorgen.

Een mooie manier om te starten is om het “lijf” in beweging te zetten. De spieren op de juiste lengte te brengen zodat ze op de goede manier het skelet kunnen laten bewegen. Daarvoor hoef je niet direct aan de ijzers of springend in een klasje te staan. Begin met het op lengte brengen van je spieren, ga blokkades te lijf door middel van stretching.

Een manier die ik gebruik is voor velen nieuw, maar misschien heb je er wel eens van gehoord: SMR (self myofacial release). Kort door de bocht: 20-30 sec druk uitoefenen op een overactieve spier en deze ontspant vanzelf.

Om een spier te kunnen stretchen moet deze vrij zijn van “trigger points”, dit zijn delen van een spier die overactief zijn en daardoor als een knoop in elkaar zitten. Om deze “trigger points” te lijf te gaan kun je naar een fysiotherapeut gaan maar je kunt ook zelf aan de slag met een foamroll.

Kuiten, bovenbenen, billen, rug, schouders, bijna alle spieren kun je rollen en vrij maken van “trigger points”. Eenmaal vrij van “trigger points” verbetert je doorbloeding waardoor afvalstoffen beter worden afgevoerd en voedingsstoffen beter worden aangevoerd, je hebt minder kans op blessures en je bent flexibeler. Een mooi begin om vanuit hier aan je lijf te gaan werken. Een goede trainer met kennis van zaken is belangrijk.

Voor de ruiters onder ons, zo werkt het ook bij paarden!

Ik wens jullie veel traingsplezier, tot de volgende keer maar weer!
Warme groet Kathleen Snippe

Een goede basis

Heel vaak krijg ik de vraag van mensen of ik een pony te koop weet die bomproof is en 100% betrouwbaar.  Hij of zij moet geschikt zijn voor een kindje dat net is begonnen met ponyrijden en best nog wel onzeker is.
“Nee, die weet ik niet”, is mijn standaard antwoord. Ik ken namelijk geen enkele pony die geschikt is voor onzekere kinderen die net begonnen zijn met ponyrijden. En zeker niet om aan te schaffen als eigen pony. Waarom niet? Omdat ik de ervaring heb dat met dit uitgangspunt er problemen gaan ontstaan.
Het kan allemaal wel. Een pony kopen, maar dan wel met de juiste begeleiding.
En dan bedoel ik ook echt dagelijkse begeleiding voor zowel kind als ouders.
Stel je nu eens voor dat het lukt om een pony te vinden die werkelijk geen stap verkeerd zet. Waar je op kan gaan staan. Die je los in het gangpad kan zetten. Of waar je met je vriendinnetje achterop mee langs de weg kan.De ouders hoeven er niets aan te doen, behalve dochter of zoonlief naar de pony te brengen.
Na een jaar wordt er besloten dat het kind wel toe is aan een betere pony. Want met deze pony gaat het tenslotte ook heel goed. Nu komt er een jonge pony, pittiger dan de vorige. Heeft het kind nu voldoende basis om dit te kunnen handelen?  Weten de ouders inmiddels voldoende om het kind op een goede manier te begeleiden?
Deze pony blijft niet in het gangpad staan maar kiest het hazenpad. Met opstappen gaat het al mis omdat de pony opeens een voet tegen zijn billen krijgt. Want ja er op klauteren ging bij de vorige ook. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Is het niet zo dat voor er een eigen pony wordt aangeschaft de basis van zowel kind als ouder goed moet zijn? Dat er eerst gezorgd moet worden dat kind en ouder wat steviger in hun schoenen komen te staan?
Want ik heb het nu alleen over de problemen die voor ouder en kind kunnen ontstaan. Nog niet eens over de pony. Die in dit hele verhaal alle onbegrip en vaak ook onkunde moet doorstaan.
De pony die een compleet andere taal spreekt en vreselijk in de war raakt van alle tegenstrijdige signalen. Een pony die zich dan doodongelukkig voelt en er helemaal niets aan kan doen.
Met een goede basis is het een win-win situatie voor iedereen en een levenlang plezier!
Groetjes, Sandy

Zo klaar als een klontje: geef je paard zout!

Ja, dat is best wel even schakelen: wij mensen krijgen via onze voeding vaak veel te veel zout binnen. Dan ben je toch geneigd aan te nemen dat dat ook voor je paard(en) geldt. Het tegendeel is echter waar: veel paarden krijgen onvoldoende zout binnen en dat kan allerlei consequenties hebben voor je paard’s gezondheid en prestatievermogen.

Zout als electrolyt
Voor ik daar verder op inga, wil ik even uitleggen wat zout nu eigenlijk is. Zout oftwel keukenzout is een electrolyt en bestaat uit twee macromineralen; natrium (40%) en chloride (60%). Paarden verliezen veel meer electrolyten via het zweet dan mensen. Ze verliezen het meest natrium, dan kalium, chloride, calcium en tot slot magnesium. De nieren zorgen ervoor dat de electrolyten status van je paard zo optimaal mogelijk is: teveel wordt uitgescheiden, bij een tekort wordt gerecycled.
Electrolyten vervullen een belangrijke functie: het paardenlichaam gebruikt electrolyten om de spier- en zenuwfunctie te reguleren.
Dus dat een spier samentrekt en weer ontspant wordt in grote mate beïnvloed door mineralen zoals natrium, kalium en magnesium. Als je paard door grote en vooral ook langdurige inspanning veel zweet, verliest hij dus ook veel mineralen. Als je naast vocht je paard tussentijds niet voorziet van een nieuwe voorraad electrolyten zal in de loop van de uren het prestatievermogen afnemen. Een nijpend tekort kan zorgen voor tying-up achtige symptomen! Hoe beter de electrolytenstatus van je paard is, hoe beter hij kan (blijven) presteren en des te beter zijn herstel na inspanning.
Het is dus niet voor niets dat endurance paarden tijdens de pauzes naast veel eten en drinken electrolyten toegediend krijgen.

Symptomen van een tekort aan zout
Een tekort aan zout (electrolyten) kan leiden tot afwijkend ‘eetgedrag’: van kauwen en likken aan voorwerpen (bijvoorbeeld de steel van de mestvork waar zout op zit van het zweet van je handen) tot het likken en eten van zand of grond.
Een ander gevolg kan ook zijn dat je paard te weinig gaat drinken, waardoor het risiko op verstoppingskoliek toeneemt. Je paard’s natrium gehalte op peil houden is dus belangrijk om je paard gehydrateerd te houden. Tying-up achtige symptomen zijn andere mogelijk symptomen van een onderverzorging aan met name natrium.

Hoeveel zout is nodig?
Het ruwvoer van je paard levert naast energie en eiwitten ook zout. Alleen helaas vaak te weinig. Veel krachtvoerder bevatten 0,5% tot 1% zout per kg en daarmee kun je al e.e.a. ondervangen. De meeste recreatiepaarden krijgen echter niet de aanbevolen 2,5-3,5 kg per dag aan krachtvoer, waardoor het zaak is het zout op een andere manier te gaan aanbieden.
Als ‘basisdosering’ kun je uitgaan van circa 30 gram per dag oftwel circa drie eetlepels. Bij warm weer, een extra lange buitenrit of alles wat lijdt tot meer transpireren is het nodig meer zout te gaan geven. De hoeveelheid zout kan gerust oplopen tot 115-170 gram per dag!
Is het volop zomer, erg warm en werk je je paarden onverminderd voort, gebruik dan naast keukenzout een electrolyten mix om ook de andere mineralen die je paard via het zweet verliest aan te vullen.
Dus zelfs als je paard niet werkt, maar op de wei staat te zweten, mag de dosering gerust wat tandjes omhoog!

Hoe biedt je het zout het beste aan?
Er zijn allerlei soorten zoutblokken in de omloop. Een zoutblok ophangen lijkt dus ‘de oplossing’. Veel paarden raken een zoutblok echter niet of onvoldoende aan, helemaal bij koude of als de blok niet schoon wordt gehouden.

Beter is om zout los aan te bieden, omdat dat vaak beter wordt opgenomen dan zout in blokvorm. Het liefst dan keukenzout zonder toegevoegd jodium. Solar krijgt zout door zijn voer (slobber) heen en ook geregeld een emmer met zout water aangeboden. Dat laatste doe ik vooral in de winter. Solar heeft bij koude de neiging erg slecht te drinken en door lauwwarm water aan te bieden met wat zout er doorheen sla ik twee vliegen in een klap. Extra zout aanbieden is dus niet alleen iets voor de warme tijden, maar ook voor de koudere maanden van het jaar!

Fijne dag.
Astrid Noordhoek
Pure Paardenvoeding & Advies

Meer leesvoer over dit thema vind je hier:
Balanced Equine
Summit Equine
Forage Plus

Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is!

Als jong meisje reed ik op de manege, ik was niet echt een held en talent had ik ook niet, maar ik hield ervan bij paarden in de buurt te zijn. De rijlessen waren toen erg traditioneel, iedereen deed zoals het al jaren ging, zo hoorde het en zo zou het nog jaren blijven. Ik deed mee, of in ieder geval deed ik een poging het op die manier te doen, al werd ik nooit echt goed en won ik maar weinig prijzen.

Als twaalfjarige met Blacky tijdens een wedstrijd.

Hoe ouder ik werd, hoe meer het ongenoegen groeide, dit was niet de manier waarop ik met paarden om wilde gaan, maar wat doe je als je 15 jaar bent en er amper iets bekend is over andere methodes?! Internet stond nog in de kinderschoenen, dus daar was (anders dan nu) weinig te vinden. Het liefst van alles wilde ik werken met paarden, van mijn grote liefde mijn werk maken. Helaas luisterde ik naar mijn verstand (en de omgeving) en koos  toch voor een opleiding tot Paraveterinair (dierenartsassistente), daar zou meer toekomst en zekerheid in zitten. Jaren later had ik het huisje-boompje-beestje ideaal bereikt;  getrouwd, twee kids, auto, hond, paard én een kantoorbaan. Juist ja, niks met paarden, niet eens iets met dieren, gewoon een baan achter een pc op een gezellig bedrijf.  Nu had ik die paarden natuurlijk niet uit mijn hoofd gezet, sterker nog, mijn merrie is al 14 jaar mijn trouwe partner en samen hebben we heel wat geleerd. Dingen die ik vroeger als jong manege-meisje nooit voor mogelijk hield.

Op mijn achttiende kwam er een eigen paard, ik zat vol met idealen en plannen, bijna alles wat ik op de manege geleerd heb ging overboord. Ik was anti-vanalles en het moest zo natuurlijk mogelijk zijn voor Fenna. Hield niet van dressuur en wilde geen dekens, antibiotica en andere rommel, geen (gewoon) bit, geen hoefijzers en ga zo maar door. Er volgden cursussen en lessen, mooie buitenritten, maar ook hoefbevangenheid, hoefzweren, mok, afgeschuurde staartharen en dat soort narigheid. Ik was stik eigenwijs, ik had een plan en een beeld voor ogen en week er niet vanaf. Er waren heel wat mensen die het beter wisten, al dan niet terecht, ik liet me er niet door van mijnplan brengen. Achteraf gezien had ik nog veel te leren en sommige tips waren echt heel nuttig, maar ik sloeg ze in de wind (om er soms later zelf achter te komen).

Fenna lang geleden, met hoefproblemen en overgewicht…

Nu heel wat jaren later heeft Fenna bijna jaarrond een deken op, een bit in haar mond, en zet ze haar beste beentje voor in de dressuur. Wat is er gebeurd met al die idealen en principes? Ben ik weer terug bij af? Nee, integendeel! Door het vergroten van mijn kennis en kunnen en het opdoen van ervaring kan ik nu het beste uit meer werelden halen. Zo gebruik ik dressuur om Fenna soepel en sterk te maken en te houden. Tegenwoordig zelfs met bijzetteugel tijdens bepaalde trainingen omdat ik zie dat dit haar lijf ten goede komt.  Met dat (passende!) bit hebben we de fijnste connectie als we met een contactteugel werken. Lessen die ik met Fen geef gaan juist wel bitloos, daarbij gaat het vooral dat de ruiter onafhankelijk leert rijden. Ze heeft dekens op omdat ze in de winter wat stijf word als ze op de wind én in de regen staat en in de zomer word ze knettergek van mugjes en dazen. Maar daarnaast staat ze 24/7 buiten met kuddegenootjes, schuilstal, en voldoende ruwvoer. Probeer ik een balans te creëeren in werk, spel en ontspanning waarbij ze vooral een blij paard kan zijn. Is haar rantsoen afgestemd op wat ze doet, ze eet zoveel mogelijk suikervrij, worden haar hoeven, tanden en lijf regelmatig bijgehouden, wormeitjes worden geteld  en ook haar tuig word regelmatig gepast en gemeten. Als er problemen zijn probeer ik de oorzaak aan te pakken, en daarmee is echt veel te bereiken.

Dus is het allemaal zo zwart-wit? Nee, en het is niet eens grijs ook; de wereld is gekleurd. Gekleurd met mooie dingen!

De helende kracht van een paard

Mensen en paarden zijn al eeuwenlang met elkaar verbonden. Het paard wordt voor het eerst schriftelijk genoemd in een tekst uit de derde dynastie van Ur, daterend van omstreeks 2100 v.C. waarin het wordt omschreven als een dier met een ‘golvende staart’. De mens heeft zich kunnen ontwikkelen dankzij het paard.

Paarden zijn gedomesticeerd en werden ingezet als last, rij en trekdieren en werden gehouden voor hun huiden, vlees en melk. Met het paard konden mensen zich verplaatsen en nieuwe werelden ontdekken. Het paard was een collega, vriend en metgezel, maar ook werden en worden paarden vaak niet begrepen en misbruikt.

Lange tijd werd het straatbeeld voor een groot deel bepaald door paarden. Je zag paarden voor de karren van de schillenboer en de melkboer en voor rijtuigen en koetsen. De boer op de boerderij werkte met paarden. En paarden werkten in de kolenmijnen en in de bosbouw. Heldhaftige taken hadden en hebben ze ook.  Ze werden ingezet door het leger bij oorlogen. En bij reddingsacties van de reddingsbrigade, en voor de brandweerwagen. Nog steeds zijn ze belangrijk voor de bereden politie.

Nu het paard voor veel zaken niet meer nodig is heeft het een nieuwe functie gekregen. Paarden worden nu vooral nog gehouden voor het beoefenen van de paardensport. Sinds enige jaren is er een nieuwe bijzondere functie voor paarden bij gekomen. Het paard wordt steeds meer ingezet als helende kracht en als co-therapeut in de paardencoaching. Hoe komt het dat deze therapievorm in vele gedaanten zo’n vlucht neemt?

Paarden in de mythologie

Veel mensen zien paarden als magische wezens. En dat zijn ze ook, kijk maar eens naar de mythologie en de sagen en legenden waarin paarden voorkomen. Het vliegende paard Pegasus ontstond uit een liefde tussen Medusa en Poseidon. Daar waar Pegasus zijn hoefsporen achterliet ontstond een dichterlijke bron ‘Hippocrane’ die dichters in vervoering bracht. Zo is er nog een aantal bijzondere paarden,  Arvak en Alsvid die de koets van de zonnegodin Sol trekken en Bucephalus, het paard van Alexander de Grote. De centaur, die half mens half paard is. De eenhoorn, die kent ieder kind wel. Het ros Beiaard, waar de 4 heemskinderen op reden. En natuurlijk het allerberoemdste paard, Americo van Sinterklaas.

Bij mijn onderzoek voor dit artikel kwam ik nog een leuk wetenswaardigheidje tegen. Er is ook een mythologisch paard wat ‘Hippocampus’ heet. Dit paard trekt de koets van de god Poseidon. De Hippocampus is echter ook de benaming van een deel van de hersenen dat deel uit maakt van het limbische systeem. En het limbische systeem is een heel oud onderdeel van de hersenen welke betrokken is bij motivatie, emotie en genot, maar ook het emotioneel geheugen. En dat sluit weer naadloos aan bij paardencoaching.

Coaching met paarden

Wanneer een mens contact maakt met een paard, echt contact, gebeurt er iets in de energie van die mens. Het is niet voor niets dat paardencoaching zo populair aan het worden is. Het werkt namelijk!

Diverse universiteiten doen er inmiddels onderzoek naar en uit de eerste uitkomsten blijkt dat het bijzonder effectief is. Een paard spiegelt mensen, in een paard zie je jezelf. Je komt daardoor tot inzichten op een liefdevolle manier.

Ik heb een theorie over hoe het komt dat nu zoveel mensen zich aangetrokken voelen tot het gecoached worden met een paard. Vroeger kwamen mensen vaak paarden tegen op straat, het zal allemaal niet louter romantisch geweest zijn, want deze paarden moesten gewoon hard werken, maar ik denk dat ze een grote bijdrage leverden aan het spirituele leven van de mensen die ze dagelijks tegenkwamen. Zo kon die jongen die het moeilijk had thuis even een gevoel van liefde ervaren bij het paard van de schillenboer dat hij kon aaien en dat hem wel accepteerde. Nu de paarden uit het straatbeeld verdwenen zijn, zoeken mensen andere manieren om met deze dieren in contact te komen.

In deze hectische tijd waarin je van alles moet en met zoveel elektronica, hebben mensen steeds meer behoefte aan het thuiskomen bij zichzelf. Aan het in het hier en nu zijn en in het aarden en met de voeten op de grond staan. Paarden zijn daar meesters in. Die leven uitsluitend in het hier en nu. En omdat ze in kuddeverband leven zullen ze intuïtief altijd proberen om de mens die contact met hen maakt bij de kudde te betrekken. En dat voel je, dan gaat de energie stromen en gebeuren er de wonderlijkste en mooiste dingen.

Zo kan iemand allerlei emoties ervaren in contact met een paard. Van diep verdriet naar uitzinnige vreugde en blijheid. Alles mag en kan er zijn. Zo’n paard vindt daar niets van. Je kunt ook alles vertellen tegen een paard, hij kletst het niet door. En dit is voor veel kinderen en volwassenen zo fijn! Om je verhaal te kunnen doen bij iemand die je hoort en die je begrijpt en die niet oordeelt.

Een praktijk voorbeeld

Vaak kunnen er geen woorden gegeven worden aan wat iemand voelt in contact met een paard, maar dat is meestal ook niet nodig, de beelden spreken voor zich.

Zo kwam er een keer een hoog-gevoelige cliënt bij mij op de stal waar ik werk. We stonden een pony te aaien toen er een ander paard tegen zijn boxdeur schopte. Dit was een paard dat vroeger bij zijn vorige stal mishandeld was. Hij duldde geen mensen voor zijn stal, als je te dichtbij kwam viel hij aan. Eigenlijk wilde hij wel contact, maar hij was gewoon te bang.

Ik had gezegd dat ze uit zijn buurt moest blijven maar hij riep haar. De mevrouw draaide zich om, keek naar hem, liep naar hem toe en sloot zijn hoofd in haar armen. Zo stonden ze dicht bij elkaar. Hij helemaal rustig, met de oren naar voren en zij met de tranen in haar ogen. “Dit paard ben ik,” zei ze.

We hebben het nooit inhoudelijk over haar verleden gehad, dat kon ze niet en dat was ook niet nodig. Het paard heelde haar, en zij heelde het paard. Ze had mij verteld dat ze vaak te horen kreeg dat ze niet deugde. Toen ik dit gezien had kon ik haar vertellen dat dat niet klopte. Want als zo’n beschadigd paard haar zo herkende en vertrouwde kon het niet anders dan dat ze een goed hart had. Dit was voor haar het begin van een prachtige transformatie.

Marjorie Vlaar
www.itersolutions.nl

Als ruiter in balans

Voor onze paarden hebben we vaak alles goed geregeld, maar hoe zit het met jou als ruiter?

Vandaag wil ik je meenemen in mijn werk als Personal trainer.

CORE STABILITY…

Het lijkt wel of iedereen het er tegenwoordig over heeft, of dat het weer zo’n mode term is….
Neem van mij aan dat Core Stability niets nieuws is en zeker geen modegril. Het is de basis voor je lichaam, net als een fundering onder een huis. Zonder fundering heb je grote kans dat je huis verzakt op den duur, korte of lange termijn. Met onze fundering is dat hetzelfde, geen goede Core betekent verzakking! En wat is het laatste wat wij als ruiter willen op ons paard, juist ja VERZAKKEN!
Je (her)kent het vast, een ruiter die als een zak aardappelen op een paard zit of een ruiter die scheef is gezakt en niet in staat dit vanuit het eigen lichaam te corrigeren. Of de wiebelende, niet in balans kunnen zittende ruiter. Wederom wil ik die ruiters uitnodigen van hun paard af te stappen en eerst aan zichzelf te werken!

Ik geef je wat oefeningen:
Het belangrijkste bij het trainen voor een sterke Core is balans. Ik ga jullie dan ook uitdaging in dat stuk.

De eerste oefening is de Plank.

Bij de plank is het belangrijk dat je rust op je ellebogen en je tenen (mocht dit nog te zwaar zijn kun je ook op je knieën rusten). Je heupen zijn in een rechte lijn vanaf je schouders naar je voeten of knieën. Je kunt de plank ook zijwaarts doen, erg belangrijk voor ruiters. Ook hier geldt dat je een rechte lijn bent. Begin met 20 sec. recht, 15 sec. links en 15 sec. rechts en bouw dit wekelijks op met 5 sec.
De tweede oefening is de Floorbridge.

Hierbij strek je 1 been waarbij de knieën op gelijke hoogte blijven en het andere been is gebogen. Vanuit deze positie breng je de heupen recht omhoog, let erop dat de heupen op dezelfde hoogte blijven. Is dit te zwaar zet je beide voeten aan de grond en doe je de oefening op die manier. Hou er rekening mee dat je knieën recht boven je enkels blijven. Maak 12 herhalingen per been of 24 met beide benen tegelijkertijd.
De derde oefening is de Single Leg Deadlift.

Ga recht staan en breng 1 been gestrekt naar achter, je bovenlichaam komt met een rechte rug voorover (je mag evt de grond aantikken). Kom rustig terug tot stand waarbij je het been niet terug aan de grond zet. Herhaal de oefening 12x per been.
Succes en tot de volgende keer! Warme groet Kathleen