Veiligheid

Er is op het moment veel te doen over veiligheid en ponyrijden.
Bodyprotectors zijn bijna standaard en er is zelfs al sprake van het verplicht dragen van een veiligheidscap op stal en tijdens de omgang met de pony’s.

Er wordt vaak aan mij gevraagd wat ik hier als instructrice van vind. En dat is lastig. Het is niet aan mij om tegen een leerling of ouder te zeggen dat een bodyprotector aan of uit moet. Ik denk wel dat er een aantal dingen met elkaar samenhangen.

Niet zelden tref ik kinderen die voor les komen volledig ingepakt aan. Moeder komt mee op haar slippers en probeert te helpen maar vindt het zelf eigenlijk doodeng. Ze roept tijdens het kleine stukje van de stal naar de bak al 4x doe voorzichtig en heeft tijdens het eerste rondje al 3x oeh geroepen. Met als resultaat dat kindlief stijf en totaal gespannen op de pony zit.

Als ouders zouden weten wat ponyrijden is, wordt het al makkelijker. Als ze begrijpen
hoe paarden en pony’s in elkaar zitten word het nog makkelijker. En als ze door dit begrip relaxter langs de kant staan is het helemaal goed.

Ik ben van mening dat als je kind wil of gaat ponyrijden je als ouder de verantwoording hebt om je kind daarin te begeleiden. Als er een kindje bij mij komt die een pony in eerste instantie doodeng vindt dan is rijden nog ver weg. Als er dan na 2 lessen gevraagd wordt of het kind nu nog niet op
de pony kan gaan zitten, is dit niet bevorderlijk voor het zelfvertrouwen van het kind. Het kind heeft het gevoel dat het faalt en de instructeur raakt gefrustreerd.

Op het moment dat ouders begrijpen waarom een kind eerst angstvrij met een pony moet kunnen omgaan voordat rijden aan bod komt, wordt het voor iedereen makkelijker. Als een kind angstvrij en ontspannen op een pony zit is het risico op vallen namelijk aanzienlijk minder.

Omgaan en vertrouwd raken met een pony kost tijd. Heel veel tijd. Helemaal als je er  nog nooit mee in aanraking bent geweest. Het is voor een kind een lange, moeilijke maar o zo’n leuke weg. In de omgang met je pony leer je zoveel over jezelf en na een tijdje beschik je over vaardigheden die ook in je dagelijkse leven van pas komen.

Dus als je mijn mening vraagt….weet waar je aan begint als je kind wil gaan ponyrijden. Verdiep je in deze wonderlijke wereld en fantastisch mooie dieren voordat je alle harnassen en attributen uit de kast haalt en op hoop van zegen je kind op een pony zet.

Natuurlijk hoort iedereen een goede veiligheidscap te hebben en goede rijkleding. Maar een cap in de stal en standaard een bodyprotector ….ik ben van mening van niet.

Liefs,
Sandy

Een goede basis

Heel vaak krijg ik de vraag van mensen of ik een pony te koop weet die bomproof is en 100% betrouwbaar.  Hij of zij moet geschikt zijn voor een kindje dat net is begonnen met ponyrijden en best nog wel onzeker is.
“Nee, die weet ik niet”, is mijn standaard antwoord. Ik ken namelijk geen enkele pony die geschikt is voor onzekere kinderen die net begonnen zijn met ponyrijden. En zeker niet om aan te schaffen als eigen pony. Waarom niet? Omdat ik de ervaring heb dat met dit uitgangspunt er problemen gaan ontstaan.
Het kan allemaal wel. Een pony kopen, maar dan wel met de juiste begeleiding.
En dan bedoel ik ook echt dagelijkse begeleiding voor zowel kind als ouders.
Stel je nu eens voor dat het lukt om een pony te vinden die werkelijk geen stap verkeerd zet. Waar je op kan gaan staan. Die je los in het gangpad kan zetten. Of waar je met je vriendinnetje achterop mee langs de weg kan.De ouders hoeven er niets aan te doen, behalve dochter of zoonlief naar de pony te brengen.
Na een jaar wordt er besloten dat het kind wel toe is aan een betere pony. Want met deze pony gaat het tenslotte ook heel goed. Nu komt er een jonge pony, pittiger dan de vorige. Heeft het kind nu voldoende basis om dit te kunnen handelen?  Weten de ouders inmiddels voldoende om het kind op een goede manier te begeleiden?
Deze pony blijft niet in het gangpad staan maar kiest het hazenpad. Met opstappen gaat het al mis omdat de pony opeens een voet tegen zijn billen krijgt. Want ja er op klauteren ging bij de vorige ook. En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Is het niet zo dat voor er een eigen pony wordt aangeschaft de basis van zowel kind als ouder goed moet zijn? Dat er eerst gezorgd moet worden dat kind en ouder wat steviger in hun schoenen komen te staan?
Want ik heb het nu alleen over de problemen die voor ouder en kind kunnen ontstaan. Nog niet eens over de pony. Die in dit hele verhaal alle onbegrip en vaak ook onkunde moet doorstaan.
De pony die een compleet andere taal spreekt en vreselijk in de war raakt van alle tegenstrijdige signalen. Een pony die zich dan doodongelukkig voelt en er helemaal niets aan kan doen.
Met een goede basis is het een win-win situatie voor iedereen en een levenlang plezier!
Groetjes, Sandy

Is ponyrijden een kwestie van kiezen?

Ik word gebeld. Een moeder wil een afspraak maken voor haar dochter om te leren ponyrijden. In 1 adem vertelt ze er achteraan dat dochterlief ook tennis en streetdance gaat uitproberen. Om te kijken wat ze het leukste vindt.

Ik kan er niets aan doen maar op dat moment gaat er bij mij een alarmbel rinkelen.
Een week later komen moeder en dochter het erf op.
Ik zet een pony op de poetsplaats en maak samen met het meisje een begin met het borstelen van de pony. Ondertussen kwebbelt moeder vrolijk en vraagt plotseling: “Vallen de kinderen ook wel eens van hun pony af?” Ik denk even dat ze een grapje maakt, maar ze is serieus.

Ik leg uit dat pony’s levende wezens zijn, met eigen behoeften en een eigen persoonlijkheid. Dat het best een tijdje kan duren voordat kinderen het rijden een beetje onder de knie hebben. Dat het een kwestie is van vriendjes worden met de pony. En dat er een kans bestaat dat ze een keer naast hun pony liggen.

Het betreffende meisje heeft het 3 privé-lessen vol gehouden en is toen gestopt. De pony luisterde toch niet….

Nu geef ik al best een tijdje ponylessen. En wat me opvalt is dat deze groep kinderen (en ouders) steeds groter wordt. Wat bedoel ik met deze groep? De groep die niet beseft dat paardrijden iets anders is dan één keer in de week tennissen. Dat je te maken hebt met vluchtdieren en dat het een risicovolle sport kan zijn. Dat het een tijdje duurt voordat een kind een pony onder controle krijgt. Dat een kind zichzelf tegen gaat komen.
Met pony’s leren omgaan is verbinding maken, met de pony maar ook met jezelf.

Ik krijg ook kinderen die er al jaren van dromen om pony te rijden. Die er alles voor over hebben om maar iets met een pony te mogen doen. Die het niet erg vinden dat ze een keer op hun teen staan of dat ze voor een keer zandhappen. Even slikken en weer doorgaan.

Toch wordt dit aantal kinderen minder. Hoe dit komt? Dat durf ik niet met zekerheid te zeggen maar ik denk wel dat er op het gebied van voorlichting heel veel te doen is.

“Mijn kind wil ponyrijden, wat houdt het in?”

Gaan ponyrijden zou een bewuste keuze moeten zijn. Een keuze die veel impact heeft op zowel de ouder als het kind.

Groetjes,
Sandy

Zoeken naar de ingang

Na een drukke dag met lessen ben ik alles nog eens aan het overdenken.

Ook vandaag blijkt weer hoe groot de verschillen tussen kinderen zijn.
Een jongen met ADHD.

In de groep was het voor hem veel te druk, dus zijn we op individuele basis verder gegaan.
Ik werk met hem en een pony op een speelse manier aan de longe. Hij vind het heel moeilijk om goed rechtop te blijven zitten. Ik had al vele oefeningen en aanwijzingen geprobeerd. Tot we bij toeval aan een brommer dachten ;-). Zodra hij denkt dat hij brommer rijdt als hij gaat draven, zit hij wél keurig rechtop. Met twee armen voor zich uit om gas te geven!
Een meisje dat het ene moment super in de rondte rijdt en het volgende moment helemaal dichtslaat omdat er in haar ogen iets spannends gebeurt.
Ik heb met haar afgesproken dat op het moment dat ze zich angstig voelt, ze hardop tot 10 gaat tellen. De eerste keer hoorde ik slechts gefluister, maar na een tijdje was ze luid en duidelijk aan het tellen. En ze heeft de rest van de les vrolijk met een grijns van oor tot oor uitgereden.
En dan het meisje dat over alles, maar dan ook echt over alles nadenkt. Omdat ze zo bang is het verkeerd te doen.
We zijn al best een tijdje bezig om zelf het hoofdstel om te doen. Soms lukt het, maar heel vaak ook niet. Keel-, neus- en sperriem zitten 9 van de 10 keer verkeerd. Ik heb het uitgelegd, voor gedaan, samen gedaan, ze lijkt het niet te onthouden.
Met rijden doet ze het echter heel goed. Heeft wat tijd nodig maar voelt alles goed aan. Ineens dacht ik… gevoel… wat doet ze met het hoofdstel indoen? Denken, denken, denken en vervolgens vastlopen.
Ik heb haar tijdens het opzadelen bezig gehouden met een praatje over school. Ze staat met het hoofdstel in haar hand en ik zie haar aarzeling. Ik zeg tegen haar: “Hup hoofdstel in, je kan het, niet nadenken, gewoon doen.” Vervolgens praat ik verder over de gymles.

En warempel. Hoofdstel in en alle riempjes op hun plek.
Ieder kind is anders.

Het is een uitdaging om iedere keer weer de ingang te vinden. Een ingang waarmee we mee verder kunnen. De ene keer is dat makkelijker dan de andere keer. Maar als het lukt geeft het zoveel voldoening.

Alleen valtechnieken leren? Mooi niet!

Ik ben een oefening aan het uitleggen. Alle kinderen staan aandachtig te luisteren. Tot opeens 1 meisje zich omdraait en een rondje door de bak begint te rennen. De eerste gedachte die door mij heen gaat…: “Oh ze vindt het zeker saai…”

Bijna schiet ik in de verdediging en wil ik zeggen: “Ik ben iets aan het uitleggen dus graag even opletten!” Maar iets in mij zegt: “Laat het even en wacht af”. Het meisje komt terug gerend en gaat weer bij de groep staan. “Sorry juf. Af en toe moet ik even mijn energie kwijt anders kan ik niet meer luisteren…”

Voor mij een leerpuntje… niet meteen oordelen maar blanco observeren.

Een van mijn laatste trainingen bestond uit een groep van tien meiden. Tijdens de eerste oefeningen op de grond merkte ik op dat 1 meisje erg boos en chagrijnig keek. Ze deed niet echt mee met de rest.

De andere meiden zijn druk aan het oefenen en ik loop even naar het meisje toe. Op mijn vraag: “Vind je het niet leuk?” Krijg ik een heel boos: “Nee ik vind het stom!”

Ik stel voor om even een oefening samen te doen en terwijl we daarmee bezig zijn hoor ik haar opeens heel zachtjes zeggen: “Ik ben bang dat ik dit niet kan, met gym op school gaat het ook vaak mis en dan lachen sommige kinderen me uit.”

Ik krijg haar zover dat ze mee doet met de rest maar het gaat niet van harte. Tot ik haar tijdens de oefeningen met tweetallen koppel aan een meisje dat angstig is. Het meisje dat net nog zo boos keek is druk bezig om haar maatje moed in te praten en uit te leggen hoe ze de oefening  het beste kan uitvoeren.

Ze is even haar eigen angst om te falen vergeten. Iedere training en iedere groep is weer anders. De kinderen leren zoveel meer dan alleen valtechnieken. Ik leer van hen en de kinderen leren van elkaar… Keer op keer een uitdaging om naar mezelf te kijken en te leren.

Wat heb ik toch een leuk en boeiend vak!